Thuiskomen

Een sessie op de Bron-code stoel, een THUISKOMEN.

Ze zit tegenover me. Haar hart verborgen achter een pantser, gevormd door jaren van pijn en het zoeken naar erkenning. In haar relatie met haar man spiegelen zich de diepere lagen van haar verleden. Het gevoel geen betekenis te hebben, steeds weer weggeduwd te worden, niet gezien te worden. Ze heeft zich vaak weggecijferd, gestraft zelfs, in de hoop dat als ze maar genoeg gaf, ze eindelijk erkenning zou krijgen. Maar diep van binnen gelooft ze zelf niet dat ze het waard is.

En toch… is daar dat verlangen. Naar liefde, naar verbinding. Naar een man die haar écht ziet.

Op de Broncode-stoel begint haar reis. Niet met woorden, maar met voelen. Met loslaten wat niet van haar is en herinneren wie ze wél is. Haar lichaam spreekt, herinnert zich, ze beweegt zich door de pijn heen. Beelden en gevoelens komen en gaan, energie verschuift. Ze ademt erdoorheen, blijft aanwezig. De lichtmatrix doet zijn werk.

En dan is daar de verandering. Ze voelt zich verlost van iets zwaars. Nog onwennig, een beetje wiebelig, en toch steviger dan ooit. Alsof ze voor het eerst echt op haar eigen grond staat. Alsof ze eindelijk zichzelf weer kan voelen.

De kracht van een sessie op de Broncode-stoel. Een thuiskomen bij jezelf.