Vlak voor kerst is mijn moeder na een intens proces overleden. We wisten dat ze op korte termijn het leven los zou laten. Ik probeerde me voor te stellen hoe het zou voelen, haar overlijden, maar ik had nog geen idee.
Mijn relatie met mijn moeder voelde vaker als ingewikkeld. Zij was een introverte vrouw. Praten over haar gevoelens was ontzettend moeilijk voor haar, iets wat zijn oorsprong vond in de gecompliceerde relatie met haar eigen moeder. Ze wilde voor ons, haar kinderen, een andere moeder zijn dan zij zelf had gekend. Ze probeerde los te laten wat zij in haar eigen opvoeding had meegekregen. Dat lukte deels, maar ook deels niet.
Als moeder was het voor haar moeilijk om liefde te geven op een emotionele manier. Ze was er altijd in praktische zin, maar een knuffel, de woorden “ik hou van jou”, haar emotionele aanwezigheid bleven vaak uit. Als kind en (jonge) vrouw worstelde ik daarmee. Ik voelde leegte en eenzaamheid van binnen, en ook veel onzekerheid. Dit uitte zich op allerlei manieren: eetproblemen, stamelen, hoofdpijnen. Onbewust probeerde ik hiermee de aandacht van mijn moeder te vragen, verlangend naar de liefde die ik zo nodig had.
Naarmate ik ouder werd, begon ik me bewust te worden van mijn eigen strategieën. Ik voelde boosheid en verdriet richting mijn moeder. Ik hoopte dat, als zij zou veranderen, ik eindelijk zou krijgen wat ik nodig had. Wat heb ik geprobeerd haar te helpen en te veranderen.
Maar haar aanvaarden voor wie ze is, zonder oordeel en zonder verwijt; dat ik geloofde dat ze me het maximale heeft gegeven van wat ze kon doorgeven, dat lukte me niet. Ik kon niet aannemen wat er wél was, want er waren zeker ook goede dingen. Ik wees daarmee mezelf ook af. Ik ben immers een deel van haar.
Systemisch werk heeft me geholpen om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen leven. Je kunt niet je pijn wegdrukken en je liefde er wel laten zijn. Het is beiden of helemaal niets. Ik leerde mezelf toe te staan om alle emoties over wat er niet was, er te laten zijn en ze te uiten. Er ontstond ruimte voor acceptatie en dankbaarheid.
Deze innerlijke verandering bracht ons de laatste maanden van haar leven dichter bij elkaar. Ik voel hiervoor een diepe dankbaarheid. In de laatste weken voor haar overlijden was ik veel bij haar. Ik stuurde haar berichtjes waarin ik herinneringen ophaalde en haar bedankte voor wat ze wél voor mij betekend had. Voor het eerst voelde ik haar liefde echt binnenkomen toen ze me zei en schreef dat ze van mij hield. En ik kon oprecht tegen haar zeggen dat ik ook van haar hield. In die momenten ontstond er ruimte om vast te houden – met een hand die de andere vond.
Lieve mama, dankjewel voor alles wat je voor me betekend hebt. Mede door jou ben ik geworden wie ik nu ben. Ik mis jou en voel ook jouw liefde en kracht door me heen stromen.
anitavanderwijstcoaching.nl 
Plaats een reactie